Komunikimi s’është thjesht një proces mekanik i shkëmbimit të fjalëve, ai është akti më i lartë i ndërveprimit njerëzor, ura e padukshme që lidh botën e brendshme të shpirtit me realitetin përreth. Është mënyra jonë për të dalë nga vetmia jonë e natyrshme dhe për të ndërtuar ura mes vetes dhe tjetrit. Është muzika e padukshme që luhet mes dy qenieve të gjalla, ku fjala bëhet tingull, ndjenja bëhet jehonë, dhe e vërteta – dritë që ndriçon errësirën e moskuptimit.

Në një botë ku të gjithë flasin, por pak dëgjojnë, arti i të komunikuarit është bërë një nga talentet më të rralla. Nuk mjafton të kemi zë – duhet të kemi zë që bart ndjeshmëri. Nuk mjafton të kemi fjalë – duhet të kemi fjalë që prekin, që zgjojnë, që shërojnë, që krijojnë ura, jo mure.

Të komunikosh do të thotë të kesh guxim për të qenë i dukshëm, i prekshëm, i sinqertë. Është një akt i brendshëm i zhveshjes nga maskat, nga mburojat e egos, dhe i gatishmërisë për ta takuar tjetrin jo me qëllim të dominimit, por me synim të kuptimit të përbashkët. Nuk është art për ta dominuar debatin, por për të ndërtuar dialog. Jo për ta imituar fjalën, por për ta mishëruar kuptimin